countrywithoutorphans.nl

Over dit project

Het begon allemaal met een fotonotitieboekje

Anaïs Lopéz, Paulien Bakker (NL) en Anisleidy Martínez (Cuba)

photo blogDe Rwandese regering besloot om alle weeshuizen te sluiten (in eerste instantie per 1 januari 2015 maar die deadline werd niet gehaald). Weeshuizen passen niet bij de nieuwe (economische) status die zij ambieert. De kinderen zijn beter af bij eigen familie of in een pleeggezin, is het argument. Fotografe Anaïs Lopéz, journaliste Paulien Bakker en filmmaker Anisleidy Martínez reizen eind 2014 af naar weeshuis l’Esperance op het Rwandese platteland, waar Bakker al langer bij betrokken is. Ook dit gaat sluiten en zowel de kinderen als de medewerkers van het weeshuis maken zich zorgen over de toekomst.

De makers willen één kind blijven volgen en om dat ene kind te vinden, geven ze dertig kinderen een fotocursus. Ze ontwikkelen een fotonotitieboek met foto’s van de kinderen in het weeshuis, voor de kinderen een aandenken aan hun weeshuisfamilie die door de sluiting uiteen valt. De kinderen van l’Esperance portretteerden hun leven. Ze groeiden op zonder spiegels en zonder elektriciteit. Tijdens de cursus leerden ze kijken, naar zichzelf en de wereld. De foto’s van de kinderen zijn samengebracht in een fotonotitieboek dat een uniek inkijkje in hun wereld geeft. In my dreams I want to become a tourist verwijst naar één van de dromen uit dit boekje. De makers verkopen het fotonotitieboek in Nederland en sturen met de opbrengst daarvan een aantal kinderen terug naar school.

Twee jongens

Tijdens de cursus valt hun oog op de broers Hirwa (13) en Jean-Cloude (11), die op zoek willen naar hun moeder in Kigali. Ze besluiten om de broers te helpen en bellen haar. Fareeda is 27 jaar. Ze werd wees tijdens de genocide en kreeg de jongens toen ze nog een tiener was. Fareeda is te arm om voor hen te zorgen. Ze is HIV-positief en neemt al jaren haar medicijnen niet. Maar dan dwingt de regering haar om de jongens weer terug te nemen. Ze raakt haar baan als inwonende hulp kwijt. Moeizaam begint het drietal in haar kleine hok met eenpersoonsbed een bestaan op te bouwen. Zullen ze het redden samen? Een artikel over de jongens verscheen ook in NRC Next en op Narratively.

De makers blijven betrokken bij de ontwikkeling van dit prille gezin. In de film reflecteren ze ook op hun eigen rol en verantwoordelijkheden. In my dreams I want to become a tourist reist door naar andere plekken in Nederland en daarbuiten. Curator van deze reizende tentoonstelling is Iris Sikking. De tweeschermsinstallatie is gemaakt door Thomas Vroege.

Waarom dit project?

about us 2Van de 126 kinderen die ooit woonden in de acht eengezinswoningen op het terrein, waren er begin december nog 56 over. De meesten van hen waren veertien jaar of ouder; geen familie wilde hen opnemen. Hoewel de regering de deadline voor sluiting van de weeshuizen ter elfder uren uitstelde, hadden de donors hun steun toen al ingetrokken. Veel kinderen kwamen terecht in arme gezinnen, een deel gaat inmiddels niet meer naar school. L’Esperance loopt voorop; de meeste van ’s lands 34 weeshuizen anderen zijn nog volop in het proces van sluiten.

Hoe raakten we hier verzeild?

foto05Paulien Bakker bezocht l’Esperance Childrens Village voor het eerst in 2005. Ze keerde in de tussenliggende jaren geregeld terug, ook omdat ze samen met de directeur van het weeshuis een babyhome voor vondelingen had opgericht. Waar komen die kinderen terecht?, vroeg ze zich af. Toen fotograaf Anaïs López hoorde van de sluiting, zei ze meteen: “Maar dat is een moderne Assepoester verhaal!” In haar lunchpauze wilden ze de Cubaanse filmmaker Anisleidy Fonsecca Martinez vragen om mee te gaan. Ani antwoordde nog voordat de vraag gesteld was.

Zes maanden na ons eerste bezoek keerden we terug om vijf kinderen te volgen. Die vijf – Hirwa, Jean-Cloude, Fisto, Samuel en Solomon – blijven we volgen. De rest kregen een vragenlijst voorgelegd, en we vroegen medewerkers van het weeshuis hoe zij terecht waren gekomen. De komende maand staat in het teken van de verkoop van de boekjes, en we hopen dat je meedoet. Maar de verkoop van de boekjes is pas het begin. Dus blijf de site in de gaten houden.

Over ons

Anais aan het werkAnaïs López publiceerde twee boeken in 2013: ‘Only in Burundi’ en ‘In the beginning no bird sang’. Beide projecten werden genomineerd voor de Dutch Doc Award. ‘Only in Burundi’ was te zien in het Stedelijk Museum als onderdeel van de tentoonstelling ‘On the Move’. Haar eerdere werk was te zien in het Tropenmuseum en Photo Ville New York. Haar werk verscheen ook in tal van media, waaronder nrc.next en HP/De Tijd. Anais voltooide in 2010 haar Master’s studie in fotografie aan de AKV/St Joost, Breda. Ze volgde een Magnum mentorschap en was lid van de World Press Photo Workshop.
Website
Interview Holland Doc over ‘Only in Burundi’
Video van het boek ‘Only in Burundi’

 

 

about us 1Anisleidy Martínez Fonseca groeide op in Cuba. Ze studeerde communicatie aan de Universiteit van Havana en volgde een opleiding als videoproducer aan het College voor MultiMedia in Amsterdam, waar ze sinds 2009 woont. Ze werkte als videoproducer voor ZoominTV. Haar eerste project is te zien op: http://www.mijndiamantbuurt.nl/

 

 

 

about us 3Paulien Bakker is auteur van het boek ‘Een romantisch volk’ over de inwoners van de Iraakse stad Kirkuk. Ze is directeur van de Stichting Verhalende Journalistiek. Als freelance journalist schrijft ze voornamelijk voor Nederlandse media als De Volkskrant en Vrij Nederland. Haar werk werd ook gepubliceerd op de Amerikaanse site Narratively. Paulien studeerde journalistiek en psychologie.
Website
Video Hallo Baghdad
Eerder werk: Correspondent en Narratively

Go to top