countrywithoutorphans.nl

blog

‘Kun je dat zo eten?’

AgnesAls de man met de kaplaarzen even zijn grip verliest, fladdert de kip in zijn handen snel weg – maar helaas, recht in de handen van een andere marktbezoeker, die de kip lachend vangt en teruggeeft. Woensdag is marktdag in Mugonero, een dorp aan de onverharde weg langs het Kivumeer. De achttienjarige Agnes en haar vriendin Erina lopen het steile pad op naar de marktplaats, waar met takken kraampjes zijn gebouwd en tweedehands kleding verkocht wordt. Even verderop in de overdekte stenen markt koopt Agnes rode bonen en rijst.

Met de motortaxi rijden we een half uur de binnenlanden in. De lucht betrekt. In een bocht vraagt Agnes de chauffeurs om te stoppen. Anaïs en ik stappen ook af. Agnes loopt het pad af naar beneden. De eerste druppels vallen en we schuilen even in een kerk van rode lemen bakstenen, dat eruit ziet als een ruïne, en helemaal open is aan de valleikant.

Het pad loopt steil naar beneden, langs bananenbomen. Onderaan zien we een hut met golfplatendak. Agnes wordt onrustig, ze wil verder. Terwijl we het glibberige, steile pad afdalen begint het steeds harder te regenen. Het dondert. We komen op het erf van een hut, maar dan blijkt dat we het pad nog langer moeten volgen.

Haar oma en tante zijn niet thuis, er hangt een klein hangslotje op de deur. Voor het huis is een hok gemaakt van takken, met een lemen dak. Er ligt een graadmagere hond te slapen, die niet eens wakker wordt. Anaïs en ik passen er net samen in. Agnes en Erina gaan direct tegen de lemen muur van de hut staan, maar de golfplaat helt niet genoeg over om hen droog te houden. Ze lachen.

Een buurmeisje haalt de tante op van het land. Als we eenmaal binnen zitten, in een onverlichte hut, waait en regent het zo hard dat de tante van Agnes de voordeur op een kier zet. Het lijkt of de bliksem vlakbij inslaat. Door de gaten van het golfplaten dak schijnen een paar lichtstralen naar binnen. Als onze ogen eenmaal gewend zijn aan het donker, zien we een eenvoudig houten bankje en een eenpersoonsmatras op een zanderige vloer. Het is koud. We gaan zitten op het houten bankje, de tante van Agnes op een laag krukje. Agnes bedankt ons uitvoerig dat we haar hebben uitverkozen, haar tante vervolgt dat alle hulp welkom is. We komen als journalisten, maar hoe leg je dat uit aan iemand die continu met honger leeft?

Agnes’ tante heeft net haar man verloren. Hij werkte voor de Chinezen aan het asfalteren van de weg langs het meer, toen een auto op hem inreed. Haar baby is tien maanden. Haar dochtertje van tien staat verlegen achter haar moeder. De oma van Agnes is naar een buurtbijeenkomst om een koe te halen. De Rwandese regering geeft de allerarmste gezinnen allemaal een koe. Een koe is een geweldig statussymbool, al geven Rwandese koeien weinig melk.

Het blijft maar onweren. Ik heb de ene na de andere vraag op haar tante afgevuurd, en dan pas ontdekken we dat ze al 24 uur niets heeft gegeten. Ze eet maar één keer per dag. En daarvoor moet ze eerst hout sprokkelen, een vuur maken, en aan de slag met wat groenten. We geven haar onze mueslirepen. Erina vraagt: ‘Kun je dat zo eten?’

Agnes is welkom, zegt haar tante, die maar een paar jaar ouder is dan Agnes. De regen houdt eindelijk op, Anaïs portretteert het gezin. Dan lopen we weer naar de grote weg.

Een dag later tref ik Agnes in haar slaapkamer in het weeshuis. Ze kijkt naar de grond. Agnes haakt en breit graag, ze droomt ervan om te leven van haar handwerk. Maar als ze naar haar oma en tante verhuist, hoeft ze daar niet op te rekenen, beseft ze. Ze is somber, maar ik weet wel hoe ik haar op kan vrolijken. Toen we het erf van haar tante verlieten, daagde het ons dat we ons schuil hadden gehouden in… de wc.

‘Lachte je ons nou uit omdat we ons schuil hielden in de wc?,’ vraag ik.

Ze brengt haar hand naar haar mond en lacht me hartelijk uit.

Help je ons mee om de kinderen naar school te sturen? Ga naar 1%club.

Volg het project A Country without Orphans op Facebook of Instagram. Meer zien of lezen over de makers zelf? Ga naar Anais Lopez of Paulien Bakker.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Go to top